Rozdział 1
A teraz dziewczyna lekko zeszła po szkielecie z drugiej strony szklarni, sfrunęła na ziemię jak ptak z półtorametrowego ceglanego występu i pobiegła do szkoły…
– Z drogi, Grubasku! – ciemnowłosy chłopak, wpadając na niego, odepchnął go na bok. – Czego stoisz! Mewa, stój! – krzyknął za swoją krzywdzicielką, rzucając się w pogoń. – I tak nie uciekniesz!
Wszystkie dzieci patrzyły za nimi, Ignat też. Specjalnie wszedł chłopakowi w drogę, ale na więcej zabrakło mu odwagi. Bardzo nie chciał, żeby ten paskudny typ Czwyriew dogonił Saszkę.
– Mieszkasz przecież w moim domu, tak?
Nie odpowiedziała, nawet nie spojrzała w jego stronę. Po prostu otworzyła zeszyt i zapisała datę oraz temat lekcji.
– Widziałem cię. A ja mam na imię Ignat. Ignat Sawin. Niedawno przeprowadziliśmy się do waszego miasta.
– Wiem, nie jestem głucha, – odpowiedziała Saszka, nie podnosząc głowy. – Tamara Michajłowna przedstawiła cię wszystkim.
– I jestem twoim sąsiadem. Tylko ja mieszkam na trzecim piętrze, a ty na czwartym.
– Po co usiadłeś ze mną, Sawin?
Dopiero teraz Saszka podniosła wzrok znad zeszytu i spojrzała na chłopca. Siedział pół metra od niej, bardzo blisko, a jego niebieskie oczy oglądały ją z żywym zainteresowaniem — drobną, szczupłą twarz o regularnych rysach i ledwie widocznych piegach na nosie. Jakąś oderwaną od świata, chyba. Zamkniętą.
– Nie wiem. Zachciało mi się, – uczciwie przyznał Ignat. Nagle poczuł, że Saszki nie wolno okłamywać.
Kiedy zaczęła się lekcja angielskiego i wszyscy weszli do klasy, Ignat został przy progu, czekając na nauczycielkę. Weszła do sali, dostojnie stukając obcasami — szczupła, wysoka, nieuśmiechnięta kobieta w średnim wieku — i z góry przywitała uczniów.
– Good afternoon, children! Sit down, please. We begin our lesson[*].
Odwróciwszy się do chłopca, odpowiedziała suchym skinieniem głowy.
– Nazywam się Wenera Igoriewna. Rozmawiałam z twoimi rodzicami, Sawin. Bardzo liczę, że nie będziesz miał trudności z odrabianiem zadań domowych z mojego przedmiotu. Jak każdy szanujący się pedagog cenię u uczniów staranność i pilność. I nie znoszę spóźnień. Wszystko jasne?
– Tak, Wenero Igoriewno.
Ignat był jedynym dzieckiem w rodzinie, późnym dzieckiem, od małego przywykł do miłości i opieki, dlatego ani trochę się nie zdziwił, gdy dowiedział się, że mama i tata zdążyli już porozmawiać z nauczycielką. Tak było zawsze — rodzice o krok przed nim. Ale pod chichotami chłopaków rzuconymi w jego stronę: „Patrzcie, Grubaska mamusia za rączkę przyprowadziła”, speszył się i poczerwieniał.
– Bielenko, cisza! – surowo przywołała ucznia do porządku „anglistka”. – A ty, Sawin, nie stój przy progu i nie opóźniaj lekcji.
Nauczycielka zaproponowała, by usiadł, i Ignat znów zauważył, jak niezadowolone usta zacisnęły się u jasnowłosej dziewczynki z drugiej ławki — Weroniki Marszawiny. Wychowawczyni już pierwszego dnia posadziła ich razem, tłumacząc to tym, że dziewczynka ma w klasie autorytet, ale zarozumiała prymuska nie spodobała się chłopcu. Ani trochę. Usłyszał, jak szepnęła w stronę sąsiedniego rzędu:
– Mam dość! Mam jeszcze na angielskim siedzieć z tym grubasem?
O, niedoczekanie! Ignat sam nie cieszył się z przymusowego sąsiedztwa. Na lekcji języka obcego uczniowie podzielili się na dwie grupy i wolnych miejsc w klasie było dość. Oczy same odszukały Saszkę i chłopak z ostrożną radością w duszy zauważył, że siedzi sama. Zresztą przez dwa dni nauki zdążył już dostrzec: Szewcowa zawsze siedziała sama. Niezmiennie w rzędzie przy oknie i w ostatniej ławce.
Ignat minął Marszawinę i usiadł w ławce z Saszką. Chyba pierwszy raz w życiu czuł, że jest mu obojętne, co pomyślą inni. Po klasie przebiegły zdumione szepty.
– No to koniec! Zaraz Mewa go pogoni! – dobiegło do niego rozbawione, a Ignat wstrzymał oddech.
Nie pogoniła. Nawet nie zwróciła uwagi. Chłopak wypuścił powietrze i otworzył szkolny plecak. Rozłożył na stole nowe przybory szkolne i zamilkł, zerkając w stronę sąsiadki.
– A więc temat dzisiejszej lekcji to „Przysłówki” (Adverbs), – tymczasem odezwała się nauczycielka, wypisując słowo na tablicy pięknym charakterem pisma. – Dzisiaj dowiemy się, na jakie pytania odpowiadają przysłówki, co opisują, a także omówimy na konkretnych przykładach, jak przysłówki tworzy się i stosuje w języku angielskim. A zaczniemy chyba od tego, że wszyscy wyjmiemy podręczniki i otworzymy je na stronie… Krapiwina! Powiedziałam otworzyć podręcznik, a nie buzię! Natychmiast!
– Przepraszam, Wenero Igoriewno. Ale to wszystko Bielenko! Mówi o mnie paskudne rzeczy!
– Skarżypyta!
– Sam jesteś głupi!
Saszka siedziała nieruchomo, wpatrzona w zeszyt, jakby wcale nie słyszała prośby nauczycielki.
– Hej! – cicho zawołał ją Ignat. Wyjął książkę, położył przed sobą i otworzył na właściwej stronie. – Wenera Igoriewna powiedziała wszystkim, żeby otworzyli podręczniki, – przypomniał dziewczynie.
Spięła się, ale po plecak nie sięgnęła. Tylko krótko spojrzała.
– Przecież powiedziałam, że nie jestem głucha, – odpowiedziała dość ostro. – Mam świetny słuch.
– Ja też. Muzyczny, – nie stracił głowy chłopak i nagle nieśmiało uśmiechnął się do Saszki.
Nie był gruby, wcale nie. Może trochę pulchny, niewysoki i niezgrabnie uprzejmy wobec wszystkich, jak przystało na chłopca chowanego pod kloszem. Ciemnoblond włosy lekko wichrzyły się nad czołem, duże niebieskie oczy patrzyły otwarcie, a usta się uśmiechały… Saszka nie chciała, ale jej wzrok zahaczył o jego uśmiech — niezwykły i jakiś czysty, chyba. Zapatrzyła się. Na pełnych policzkach chłopca pojawiły się dołeczki.
– Dlaczego cały czas na mnie patrzysz? – spytała niespodziewanie dla samej siebie, ni to ze zdziwieniem, ni to z wyrzutem. – Jakbyśmy się znali, a przecież tak nie jest?
– Nie, – Ignat pokręcił głową i, zgodnie z oczekiwaniami, speszył się. Sam nie potrafił powiedzieć „dlaczego”. Po prostu patrzył i tyle. Nie mógł nie patrzeć, odkąd po raz pierwszy zobaczył Saszkę.
– Szewcowa! – niespodziewanie surowo zabrzmiało od tablicy i oboje drgnęli.
Saszka powoli wstała.
– Szewcowa! – powtórzyła anglistka. – Nie widzę na twojej ławce podręcznika. Gdzie on jest?
– Zostawiłam go w domu, Wenero Igoriewno.
– Jak to? Znowu? – zdziwiła się kobieta. – Szewcowa, to trwa nie pierwszy miesiąc i nie pierwszy rok. W ogóle nie rozumiem, jak z takim podejściem do przedmiotu udaje ci się uczyć. Podaj mi swój dzienniczek, proszę, – wyprostowała się z godnością i wyciągnęła rękę wymagającym gestem. – Jestem zmuszona wpisać uwagę twoim rodzicom.
– Nie.
– Co: nie? – wydyszała anglistka ze zdumieniem.
– Nie mam dzienniczka.
– To znaczy jak? Też zapomniałaś?
– Tak.
Nauczycielka podeszła do pierwszej ławki i zmarszczyła brwi.
– Nie do pomyślenia! Jeśli teraz okaże się, że nie masz odrobionej pracy domowej, będę zmuszona wyprosić cię z klasy i porozmawiać z Tamarą Michajłowną.
– Mam! Mam ją! – Saszka podała zeszyt i obcasy dostojnie przestukały między rzędami. Anglistka wzięła zeszyt, przekartkowała… Zostawiwszy otwarty, oddała, kładąc go na stole przed dziewczynką.
– Jesteś jakimś ewenementem, Aleksandro, słowo daję, – pokręciła głową, uważnie patrząc na uczennicę, która odwróciła twarz ku oknu. – Sama już nie wiem, co mam z tobą zrobić…
– Ignatuszku! Synku! Hej! A my z tatą tutaj! Już się naczekaliśmy!