Rozdział 3, część 2

– Alicja, a co z zupą? – woła za mną Rusłan, a ja zmuszam się, by stanąć i spojrzeć na niego.

– Jestem pewna, chłopie, że sobie poradzisz. Na pewno docenię twoje starania… rano! A tymczasem będzie wam o wiele weselej beze mnie.

Jednak gdy dwa godziny później zasypiam w swojej sypialni, wciąż nie mogę pozbyć się żaru wewnątrz i nie czuję chłodu. To dziwne uczucie, i zdecydowanie niebezpieczne. Muszę zażyć lekarstwo, żeby uspokoić serce i odpocząć.