Rozdział 1

— Och, Alex! — pokręciła głową kobieta. — Ale z ciebie fantasta! Wydaje mi się, że to niezbyt dobry pomysł.

— Ależ skąd, proszę pani! Pomysł jest świetny! Niech pani tylko sobie wyobrazi, ilu ciekawych rzeczy nie zdoła mi teraz opowiedzieć! Skąd przyjechała i jak żyła. Przecież to niezbyt grzecznie wypytywać o prywatne sprawy mało znaną osobę, prawda? Nawet jeśli strasznie się chce!

— E-ee, myślę, że tak.

— No właśnie, ja też tak myślę. Mama na pewno mnie pochwali! — Alex odwrócił się do mnie i wskazał ręką na obrotowy stojak. — No chodź, Leno, wybierzemy dla ciebie kartkę! Dziękujemy, pani Johnson!

Wypadliśmy ze sklepu i pobiegliśmy dalej, trzymając się za ręce jak dwaj urwisowie połączeni wspólną tajemnicą. Dawno się tak nie śmiałam, aż do kolki w brzuchu. I nawet gdy przybiegliśmy na pocztę, a z mojej kieszeni wypadła szminka mamy, nie poczułam zbyt dużego zakłopotania, wyjaśniając Aleksowi, po co mi była potrzebna:

«Pamiętasz film „Listy do Julii”? A ja będę pisać listy do Camilli! Bardzo chcę, żeby wiedziała, że o niej pamiętam!»

Tak właśnie poznaliśmy się i zaprzyjaźniliśmy z Alexem Wrightem – chłopakiem z sąsiedztwa, który mieszkał naprzeciwko. I nieważne, że trzmiele jeszcze się nie obudziły i tylko wierciły się w swoich gniazdach. Ważne, że w nas obudziło się coś innego. Coś znacznie lżejszego i przyjemniejszego, przypominającego małe słońce, co jeszcze długo będzie kazało nam się uśmiechać na swój widok.