Prolog

Kap. Kap. Kap.

Ciężkie krople październikowego deszczu zabębniły o parapet, pokryły wielkimi plamami asfaltową ścieżkę usłaną żółtymi liśćmi, aż w końcu, wraz z pierwszym porywem wiatru, uderzyły w szybę. Ześlizgiwały się po niej krętymi liniami, zimne i zdystansowane, pędząc coraz szybciej i szybciej…

Już minutę później postać za oknem stała się niewyraźna, pozostała po niej jedynie czarna sylwetka, ale ja wiedziałam, że to on.

Moje serce, mój wróg i moja miłość.

Dzisiaj wszystko było inaczej. Dzisiaj oboje wiedzieliśmy – przypomniałam sobie wszystko.