Rozdział 2

— Kai, mówiłam poważnie. To nie zemsta na byłym, sama tego potrzebuję. Inaczej do końca życia zostanę starą panną z kalkulatorem. Wiesz, jaka jestem podejrzliwa? Strasznie! Już nigdy nie uwierzę, że to jest „z miłości”. To wszystko jedno wielkie kłamstwo, teraz już wiem. I jeśli jutro udasz, że się nie znamy, zrozumiem, obiecuję! Więc zgadzasz się? Czy mam już zacząć czerwienić się z powodu głupoty, którą właśnie robię?

— Możliwe, że ja też nie mam nic przeciwko temu, żeby tę głupotę popełnić.

Spojrzeliśmy na siebie.

— Jeśli chcesz, pomogę ci odzyskać twoją dziewczynę. Musi być strasznie zazdrosna i na pewno wścieknie się, jeśli pojawi się u ciebie inna. Na najbliższy czas i tak nie mam żadnych osobistych planów, więc jeśli chcesz, możesz zostać moim chłopakiem. Udawanym, oczywiście. Nie będę czyhać na twoje serce ani uwagę, za to spokojnie skończę studia i przygotuję się do obrony dyplomu. – Zamilkłam na chwilę, sama nie wierząc, że to wszystko mówię. – No więc, Kai… umowa stoi?

Propozycja zawisła w powietrzu na dwie sekundy, po czym Kaylen pewnie ścisnął moją dłoń, a serce w piersi zrobiło salto.

— Umowa stoi, Bri.

I pod tym uściskiem dłoni zastygłam, patrząc na chłopaka i próbując ogarnąć, co właśnie się dzieje.

A potem praktyczna Briar Adams powoli uwolniła rękę i zadała najbardziej logiczne pytanie:

— Świetnie. Tylko że... gdzie to się wydarzy? Mieszkam w akademiku, w pokoju z koleżanką. A na samochody od dziś mam alergię. Może w… w parku?

Zamrugałam, rozglądając się dookoła. No tak, kwiecień, mokra trawa, nocny romantyzm. Trzeba będzie potem zwalić to na szalone eksperymenty młodości.

W ręce Kaylena coś brzęknęło. Opuściłam wzrok i zobaczyłam, że wyjął z kieszeni wiatrówki pęk kluczy. Kiwnął brodą w stronę sąsiedniej ulicy.

— Park nam niepotrzebny. Tam jest mój dom, praktycznie już doszliśmy.

Po drugiej stronie ulicy stał schludny trzypiętrowy dom z czerwonej cegły, z kutymi balkonami, jeden z tych, w których zwykle wynajmowali mieszkania starsi studenci, doktoranci albo wykładowcy.

— Masz tu mieszkanie? – zdziwiłam się, i było czemu: wynajem w tej okolicy kosztował niemałe pieniądze.

— Tak, kawalerkę. Tymczasowo mi się poszczęściło – doprecyzował Kaylen, czekając, aż ruszę z miejsca. – Mieszkam sam, tak lepiej mi się uczy. Nie lubię hałaśliwych ekip i wiecznego bałaganu w typowych akademikach.

— Sam… – powtórzyłam, czując, jak do gardła nagle podchodzi mi fala paniki. Wszystkie moje odważne przemowy przed decydującym krokiem nagle wydały się zbyt głośne i głupie. – I żadnych współlokatorów z piwem i futbolem?

— Nikogo. Chociaż futbol czasem lubię obejrzeć.

Podeszliśmy do klatki, ale przy schodkach znowu się zatrzymałam, niezdecydowanie zaciskając dłonie w pięści i patrząc na oświetlone wejście.

— Bri, jeśli zmieniłaś zdanie, możesz po prostu u mnie przenocować – odezwał się Kaylen. Z nieba spadły pierwsze ciężkie krople, a on złapał je w dłoń. – Zaczyna padać, przemokniesz.

— Nie! – zdecydowanie westchnęłam i zrobiłam krok w stronę najbardziej lekkomyślnego czynu w moim życiu. – Chodźmy!