Rozdział 2

— I pamiętaj, lubię dobrze zjeść. Brzoskwiniową kaszką albo podobnym syfem, który wy dziewczyny lubicie, się nie wykręcisz. Będziesz musiała się postarać.

— Dam sobie radę.

— Mam nadzieję… Ewo! Inaczej pójdziesz do domu na własnych nogach.

— Nie jestem Ewą.

— Wszystko mi jedno, kim jesteś!

Chłopak ruszył z miejsca, dodał gazu i pomknął naprzód, zostawiając mnie siedzącą z bukietem i jego kurtką w objęciach.

Kiedy już myślałam, że niczego więcej od niego nie usłyszę, nagle zaklął (co za cham!) — cicho, ale z irytacją:

— Nie wierzę. Zajebisty, kurwa, powrót do miasta mi wyszedł!