Rozdział 8
– Wiem przecież! Chociaż porównałeś nieporównywalne. No tak, wychowałam sobie gamonia na własną głowę. Czuję, że jeszcze z nim zatańczymy.
Galina Jurjewna denerwowała się. Siedząc wczesnym rankiem w jadalni między macochą i ojcem przy filiżance herbaty, starałam się wydawać jeszcze mniej zauważalna niż zwykle, bez słów rozumiejąc ich nastrój. Dzieląc niepokój o los przybranego brata, ale nie mogąc w niczym pomóc.
Poprzedniego wieczoru Stas nie wrócił do domu. Do późna nie odbierał telefonów, a około północy stało się jasne, że wcale nie zamierza nocować w domu. Nie wiem, jak i kiedy ojciec dodzwonił się do pasierba, ale w porównaniu z macochą wydawał się o wiele spokojniejszy. Następnego dnia rodziców czekał ważny wyjazd na obiekt służbowy w sąsiednim obwodzie i ojciec, jak umiał, starał się uspokoić żonę.
– Przyjdzie, Gala, nie martw się. Jakakolwiek jest przyczyna, tutaj ma dom i rodzinę. Wyszumi się i przybiegnie, wiem po sobie.
– Dobrze już, Grisza, nie uspokajaj…
Lekcje w szkole minęły jak zwykle. Od wczoraj nie opuszczał mnie niezrozumiały smutek i patrząc na szczęśliwą Marinkę Woropajewą, która bez przerwy trajkotała na przerwach z koleżankami, wspominając jej wczorajszy pocałunek ze Stasem, z jakiegoś powodu czułam się strasznie głupia i śmieszna. Jakbym znowu stała w pięknym przedpokoju nieznanego domu macochy w swoim starym, znoszonym płaszczu i czapce. Nie śmiejąc podnieść oczu ze wstydu i strachu.
Czy taka pewna siebie dziewczyna jak Marinka mogła być o mnie zazdrosna? O co? O kogo? Mówię przecież: śmieszne i głupie. Tym głupsza wydawała się teraz tęsknota w sercu, a oczy ostrożnie szukały przybranego brata. W stołówce, w zatłoczonych korytarzach, w hałaśliwym tłumie szkolnego podwórza. Wysokiej, ciemnowłosej sylwetki pewnego siebie chłopaka, która przyciągała dziewczęcą uwagę.
Ale Stas w szkole się nie pojawił. Pewnie o przyczynie jego nieobecności Marince powiedział jej brat Siergiej, bo z treningu cheerleadingu Woropajewa wyszła ze łzami w oczach, a ja miałam nadzieję, że ze Stasem wszystko dobrze.
Inaczej ojciec by do mnie zadzwonił.
Przecież by zadzwonił?
Kiedy przybrany brat pojawił się wieczorem w moim pokoju, siedziałam przy jego biurku i odrabiałam lekcje. Było już późno, ale nie chciało mi się spać i czytałam Bułhakowa, wpisując do zeszytu notatki do szkolnego referatu. Dwie minuty wcześniej słyszałam, jak macocha na dole głośno beształa syna, który wrócił do domu, a teraz stał w progu mojej sypialni… jego sypialni, i patrzył na mnie. Ciężko, milcząco, po długiej minucie tego przytłaczającego milczenia wciąż niczego nie mówiąc.
Najpierw zarumieniły mi się policzki, a potem i szyja. Nie wiem, dlaczego wstałam, ale spojrzeć na niego jednak nie zdołałam. Za to zdołałam powiedzieć, choć głos, jak zawsze w obecności przybranego brata, zabrzmiał słabo i cicho:
– Jeśli chcesz, odejdę stąd od razu. Mogę spać w salonie albo gdziekolwiek indziej, nikt się nie dowie…
Ale on już głośno trzasnął drzwiami, sprawiając, że wzdrygnęłam się od uderzenia jak od policzka. Tym trzaśnięciem powiedział o wiele więcej niż słowami. Nadal mnie nienawidził, tak głęboko i uparcie, jak oddychał, a moje jałmużny nie były mu potrzebne.